Frankrijk: L'ermitage in de Luberon

5 juli en het regent nog steeds. De laarzen zijn nog niet in hun winterstelplaats geraakt. Maar daar komt straks verandering in. Hier volgt een voorproefje van wat de zomer van 2013 moet worden: twee weken in het duurste huis ooit door ons gehuurd. Daar hebben wij wel even een mouw aangepast door onze kapitaalkrachtige familieleden uit te nodigen, die uit dankbaarheid om zoveel moois met ons te mogen delen ook nog de bedden zullen maken, de Provençaalse maaltijden zullen klaarstomen en de krekels het zwijgen zullen opleggen.

In afwachting van onze eigen veel betere weergave van deze idylle, alvast de link naar onze ermitage. Ik onthoud vooral: Date d’ouverture des piscines : du 09 avril au 15 octobre 2011.

Een zonnige zomer toegewenst!

En een link

WAT ALS de Appeltuin een ongewoon vakantiehuis was?

Tja, dat is het eigenlijk al. Als we reizen om te leren, dan is De Appeltuin de vakantiebestemming bij uitstek: het is mooi gelegen met mogelijkheid tot uitstappen in de buurt (de potlodenspeeltuin, het Lammekesveld, de Koeheide, het stadspark, de geheime tuin, bibliotheek Tweebronnen, het von 't Sestichhuis, het Atrechtcollege met de hemelglobe van Ferdinand Verbiest, het begijnhof...) doorstaat de lakmoesproef met gemak en je maakt er gegarandeerd vrienden voor het leven. Leren doe je er met een reeks interessante gidsen.  Ga maar eens kijken in de Weldadigheidsstraat of  hier (en kom binnen een maand of zes terug naar de site, dan zul je iets meemaken) of kijk eens hier.

Sicilië: de barbier van San Vito lo Capo

En nog meer Italië. San Vito lo Capo was een paar jaar lang onze vaste novemberbestemming. November dat betekent flirten met de grens tussen zomer en herfst. Zo kwamen we er al eens aan met een graad of 30 (plakkerig slapen, muggen,...) en vertrokken we met vorst.

Oude cinema/ woonst in San Vito lo Capo

Italië: een villégiature met zicht op Capri

9 april, 10 april, 11 april, 12 april en het blijft maar regenen. Dat vraagt om zuiderse herinneringen. Napels, Sorrento, Pompeï, de Amalfitaanse kust...

...waar het vorig jaar een week lang pijpenstelen regende. Tijdens onze vakantie. In november oké. De week voor ons verblijf was het er 'te warm om in de tuin te zitten'. Pijpenstelen dus, met onberijdbare wegen, onbereikbaar huis. Behalve dan met een Fiat 400, een Simca of zo'n belachelijke driewieler, die als pickup vermomde riksja's.

Edoch geen paniek: elk nadeel heb zijn voordeel. Dit wordt geen cynische klaagzang. Misschien was het zwembad te koud en Capri onzichtbaar. Het huis, de villa, gaf zijn geheimen prijs na 24 uur opsluiting. Pas dan apprecieer je het voordeel van een warm (niet te verwarren met verwarmd), gezellig, ruim huis.

Appartement in centrum Lissabon

We zijn niet altijd heremieten. Meer nog: af en toe wagen we ons met z'n zessen aan een grootstad. Hoewel die noemer misschien niet echt opgaat voor Lissabon.

Dus snel even op algemeen verzoek (van fysieke vrienden) iets totaal anders: een fijne flat in het hartje van Lissabon, gevonden via het nu nog (voor even?) fantastische https://www.airbnb.be/ Dat was ooit een oord waar enkel de kleine man zijn woonst verhuurde. Helaas is het nu ook meer en meer veroverd door lui met commerciële bedoelingen. Maar goed, er vallen nog parels te ontdekken.


En in Lissabon vonden we zo'n parel aan de Rua do Carmo, net naast de bekende vertikale lift naar de barrio alto.

Frankrijk: Le Moulin d'Ayssènes bij de Tarn in de Sud Aveyron

Niets blijft wat het is. Net een mail gekregen dat de fantastische Louis, de uitvinder van de Moulin d'Ayssènes, het molenhuis bij de Tarn, is komen te gaan. Een paar maanden na ons laatste verblijf in 2009.  Maar het huis wordt nog steeds verhuurd door zijn zoon. Tijd om een hommage te brengen aan een origineel huis van een schitterend man. Ook dit is ondertussen geschiedenis: het huis is verkocht aan een Belg in 2015. Geen idee of het nu nog/opnieuw wordt verhuurd. Voor ons is de ziel eruit, Louis sowieso weggerenoveerd.

Zoek Louis in de Moulin d'Ayssènes

Portugal: vissershuisje aan de Rua do Pescador in Carrapateira

Voilà, waarom niet beginnen met het dorpje waar we al een spoor achterlieten: Carrapateira.  Want een huis komt nooit alleen. Geen van de huizen houdt stand naast een kerncentrale of middenin een bedrijvenpark. Eigenlijk is dat de basisfilosofie: hoort het huis thuis in de regio en hoort de regio bij ons? En voor Carrapateira is dat zo. Ik ga er geen woorden aan vuil maken. Alles is zoals alles al eerder gezegd, getoond, gelauwerd en wat Carrapateira betreft nergens beter dan op deze site: http://www.carrapateira.info/

De verantwoording

Het is zover: een blog. Tja. Alles voor de kennis. En nu nog vastleggen welke kennis ik op de wereld wil loslaten. Wordt het iets met kinderen? Oude spullen, vintage meubels in nieuw-nederlands? Freinet? Een receptje misschien? De verschrikkelijke queeste naar een eerbiedwaardige job? Of gewoon wat nostalgisch terugblikken op mooie vakanties en de twee, drie verschrikkelijke dagen vooraf, van inpakken en inpassen in de auto of Ryanair geformatteerde koffertjes.

Zo gedaan met de veilige anonimiteit. Weg privacy.  Daar gaan we. Ik heb ook nog een passie voor talen. Ik gooi er dus af en toe nog eens een zinnetje in het Spaans of Zweeds ofzo tussen. Gewoon om iedereen bij de les te houden. En verder: hoewel ik een fervente volgster van verschillende blogs ben, is dit mijn eerste poging. Hopelijk kan ik wat mensen bekoren, terwijl ik het klappen van de zweep leer kennen.