Bozborun herinnerde ik me uit de tijd dat ik het nog cool vond om zonder camera te reizen. Of beter met camera, maar zonder foto's te nemen. De ervaring was belangrijker dan het fysieke beeld. Op lange reizen kon het nog net, foto's maken, voor de dia-avond achteraf. Net zoals de poste restante maakte het zuinig schieten van plaatjes, de onthechting, het uitgestelde verlangen net iets voller dan fb nu.
Bozborun vorig jaar. Het resultaat van een zonbon en een geschikte bestemming voor ons zessen. Het was drie dagen voor vertrek kiezen tussen Rhodos of Djerba. Het werd het mensovergoten Rhodos en de vlucht vooruit naar Bozborun, één van de door touroperators en projectontwikkelaars over het hoofd geziene plekken aan de Turkse riviera. Rhodos, een ferryaansluiting naar Marmaris (half uurtje boot en dubbel zolang papierwerk) en een huurauto (met een volledig uit kangoeroeballen opgetrokken vering) weg van de rust op het schiereiland Bozborun. Niet het soort rust dat ornitologen of kluizenaars lokt, want er is toerisme en er is een stadje, alleen beperkt dat toerisme zich tot Turks toerisme, met een toch minder gapende kloof tussen de lokale imkers en de Turkse stedelingen als de kloof die in Bodrum gaapt. Een kloof die wij ook aankunnen.
Geen vergeelde foto's uit het archief dus. Alleen vergrijsde herinneringen die enige historische vergelijking, zo bleek algauw, onmogelijk maken. Ons logement en daar draait het hier om, herinner ik me plots, was hors catégorie, niets authentieks aan, tenzij de verkaveling rondom onze miniverkaveling ook telt. En toch. En toch. Een fijne plek om een ontslag te verwerken. Om vier uur 's nachts in de stilte van ons balkon. En om 6 uur is het net zo fijn druiven plukken, perziken vangen, meehuilen met de honden. Een leuke vakantie was het, daar in Bozborun. Gelukkig weet ik nu dat de memorie filtert. En dat je van muizenissen geen foto's voor het thuisfront hoeft te nemen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten